Mr. M.V. Patel,

please make yourself known to the cabin staff, veuillez vous faire connaitre au personel de cabine svp!

Terug in India

Andere volken, andere zeden...

Geld, globalisering en antropologie

Heb net nog een interessante blog ontdekt -gevonden in een bibliografie van notities economische antropologie- en in plaats van hem enigszins verloren en onaangekondigd tussen andere interessantige links te laten verdwijnen, wil ik er graag expliciet naar verwijzen. Het gaat om de blog/website van Keith Hart, met heel wat essays, artikels, bedenkingen, boekbesprekingen en You Tube filmkes van één van zijn lessen. Interessant. Merci Mark!

Stof tot nadenken

'Fortunately, it is not necessary to explain why these countries must develop.'

Terwijl ik vanalles zit op te zoeken voor mijn paper van economische antropologie, kom ik dit citaat tegen, en heel even staat alles stil. Geen tijd om er op dit moment verder bij stil te staan, maar dit is wat ik met deze studie voortdurend meemaak: alles wat ik als zo vanzelfsprekend achtte, wordt ineens in vraag gesteld, en een antwoord vinden is niet zo gemakkelijk.

Deze quote is van Tom Mboya, een Keniaans politicus die einde jaren '60 vermoord werd.

Birmingham Airport

Het is bijna dag op dag een jaar geleden dat ik nog via deze blog van me heb laten horen, en wanneer ik vandaag opnieuw schrijf is het om stoom af te blazen! Gisteren kwamen we terug van een nightstop in Birmingham. Omdat we weten dat 'ze' in BHX altijd heel lastig doen, en om te vermijden dat onze bagage helemaal ondersteboven gehaald zou worden besloten we onze bagage 'in te checken'. Er wordt -net zoals bij passagiers- een groen label aan gehangen, en -in tegenstelling tot bij passagiers- brachten we de bagage tot bij een drop off punt. Aan het vliegtuig zouden we de bagage weer kunnen recupereren en mee aan boord nemen. De bagage heeft met andere woorden een ander traject gevolgd, is door een andere X-ray gegaan, en werd op een ander punt opgehaald. Ik vroeg me luidop af op welke manier deze procedure nu de veiligheid verhoogd had, en we kwamen tot geen ander besluit dan hetvolgende: NIET! Enkel wanneer we tot in Brussel van onze bagage gescheiden zouden worden, kon een eventueel gevaar omzeild worden. Dit daarentegen was een (hoogst irritante) maat voor niks. Maar goed, beter dit nog, en daardoor een vlotte passage bij de crew doorgang. Tot mijn grote frustratie werd ik er bij die crew doorgang uit gehaald voor een full search. Alles werd geopend, alles werd doorbladerd: mijn portemonnee, doosje met oordopjes. Elke rits moest open, elk geheim vakje van de handtas open. Zelfs de plastieken slofkes die ik kreeg omdat mijn schoenen door de X-ray moesten, moest ik twee meter verder uitdoen om te laten zien dat er niks in zat. Ik moest vragen beantwoorden over het gebruik van mijn telefoon, en toen ik het niet meer kon aanzien en met de rest van crew wilde praten werd mij gezegd 'full attention' te geven bij de search. Een uur lang ben ik razend geweest. Op iedereen. Op het systeem, op een collega die enkel aan eten dacht, op iedereen die dit gelaten ondergaat. In Heathrow worden er testen gedaan met een X-ray die u volledig ontkleedt. En het is dit slikken of niet reizen. Weliswaar met verontschuldigingen voor het ongemak.

Einde van een begin?

Ik was eerlijk waar vergeten wat het was om koude voeten te hebben. En om elke dag voor de kast te staan en te bedenken wat aan te trekken (bij salwar-kameez oftewel wijde broek-tuniek hoef je enkel de kleur van de dag te kiezen). Zo weinig volk op straat, en zo stil dat het hier is!

Terugkomen was -en is- een beetje een schok, misschien wel meer dan in India aankomen. Ineens is het leven weer heel gewoon en vertrouwd, is er heel wat minder stof tot nadenken, worden zintuigen nauwelijks nog geprikkeld, en lijkt elke uitdaging zo ver te zoeken.

Maar misschien kan er nog wel een vervolg aan gebreid worden: er zijn nog heel vage plannen om geld in te zamelen, eens met jetairways -die binnenkort vanuit delhi, mumbai en later andere plaatsen naar brussel gaan vliegen- te gaan praten, een nieuwe studie aan te vatten, of misschien wel een fair trade handeltje met India op te zetten.

Ik denk dus nog wel af en toe van me te laten horen op deze pagina, al zullen de verhalen of foto's heel wat minder exotisch zijn.

Enkele dagen voor vertrek

Vrienden, ik ben op de terugweg! Vrijdagavond ben ik in Chennai toegekomen, en ik denk hier binnen een dag of twee, drie te vertrekken. Ik heb gisteren mijn avontuur hier symbolisch afgesloten met een grote wafelbak (met een enigszins surrealistisch zicht op kokospalmen). De mango's, dhosa's, curry's, en chutneys zal ik missen (en ik betwijfel hoe ver ik zal geraken met mijn indische kookboek), maar ik kijk uit naar een goeie boterham met kaas en een warme douche in een koud land.